‘The Future of Work’: levenslessen voor op het werk

Wij gingen naar de School of Life en leerden grootse levenslessen voor op het werk. Zo blijkt je naderende dood belangrijker dan je zou denken...

Robots en empathie

Samen met mijn collega-softies en HR-enthousiastelingen Susanne en Wolf bezocht ik vorige week vrijdag het allereerste business symposium van The School of Life in Nederland, getiteld 'The Future of Work'.

Na een lieflijke opening van dagvoorzitter Frits Philips, die ongeveer neerkwam op: 'We weten allemaal hoe je werk stom kunt maken. Laten we elkaar nu in de ogen kijken en een dag lang praten over hoe je werk léúk kunt maken,' begon een strak plenair programma.

Bedrijfspsycholoog Tony Crabbe (je weet wel, die meneer die zegt dat alleen sukkels het druk hebben), beet het spits af met een hoopvol verhaal: robots nemen onze banen over en dat is fijn, want dan hoeven we ons niet meer als machines te gedragen en kunnen we '21st Century Skills' als creativiteit en empathie voortaan volop kwijt in ons werk.

Piraten en honden

Econome Alexa Clay vertelde ons vervolgens waarom ondernemers een voorbeeld zouden moeten nemen aan 'misfit'-organisaties als drugsbendes, piraten en copy cats: die zijn ontzettend goed in het verstoren van de markt, in het efficiënt inrichten van organisaties en in heel veel geld verdienen. Een interessante, enthousiast gepresenteerde propositie, maar met weinig praktische take-aways.

Echt een aanfluiting was het 'interview' met Getting-Things-Done-goeroe David Allen, die met zijn hond op schoot heel lang en warrig vertelde over hoe hij verschrikkelijk rijk was geworden met het schrijven van zijn beroemde boek in 2001. De hond mocht intussen on stage Davids lippen aflikken - genieten!  En er was ook iets over holocracy, maar toen luisterde eigenlijk niemand meer.

Vooruitstrevende advocaten

Uitgewrongen en een beetje verdrietig baanden we ons een weg naar de break-out-sessies, waar we direct weer heel erg blij werden van de intelligente Sjoerd van der Velden. Hij vertelde over het reilen en zeilen van zijn Utrechtse advocatenkantoor Bruggink & Van der Velden, waar iedereen parttime werkt, je je eigen cases mag kiezen, ieder personeelslid even veel te zeggen heeft over de bedrijfsvoering én waar alle advocaten hun eigen salaris en uurtarief mogen vaststellen. Maar dan mogen ze ook zelf hun debiteurenadministratie doen...

Ik ga Mr. Van der Velden gauw eens bellen, want volgens mij kunnen wij hier nog wel wat van afkijken!

Daarna splitsten we op voor sessies van IKEA's HR-directeur Albert Martens en jonge serial entrepreneur Sentini Grunberg. Conclusies: bij IKEA proberen ze aardig te zijn voor hun personeel, en Grunberg gaat waarschijnlijk heel beroemd worden (maar niemand weet nog precies waarmee).

The Progress Principle

Na deze korte opleving in het programma werden we plenair in slaap gewiegd door Harvard-hoogleraar Teresa Amabile, die een vol uur praatte over haar onderzoek dat heeft geleid tot de conclusie dat mensen gemotiveerd raken als ze het gevoel hebben dat ze vooruitgang boeken in hun werk. Niet bepaald baanbrekend, vonden wij.

Kalmte alleen kan je redden

We haassten ons naar de break-out-sessie van de slimme Gijs Deckers, die een behoorlijk hyperactief praatje gaf over kalmte. We leerden lachend als boeren met kiespijn een belangrijke les: dat wij het zo druk hebben, komt doordat we a) overprikkeld zijn en b) te weinig tijd nemen om te herstellen, en aan allebei die dingen kunnen we écht zélf iets doen.

Overprikkelde volwassenen zijn, zoals Gijs overtuigend uiteenzette, aan het eind van de dag net zo vervelend als overprikkelde kinderen en kunnen genezen worden met precies hetzelfde krachtige tegengif. Wat we allemaal nodig hebben, zijn Regels. Over Rust. En Regelmaat. En inderdaad, dat werkt echt. In mijn leven is de verGijzing sinds een week hevig toegeslagen en ik moet zeggen, ik voel me nu al... Kalm.

Levenslessen

Ook huisfilosoof Lammert Kamphuis hield ons aangenaam bezig, met een gesprek over gesprekken. Jammer genoeg had hij te weinig tijd, waardoor we uit deze sessie vooral boekentips meenamen. Ook leuk. Zo schaften we direct na het symposium Kairos van Joke Hermsen aan, omdat we weleens willen onderzoeken hoe we goddelijk goeie timing kunnen integreren in aardse zaken als... vergaderingen.

Vrolijk huppelden we vervolgens terug naar de grote zaal om ons opnieuw plenair in slaap te laten wiegen - maar dat gebeurde niet. Want we mochten bijna twee uur lang luisteren naar de geniale Alain de Botton en de ongelooflijk nuchtere Ricardo Semler van Semco. Wat een feest was dat! Wil je zelf ook graag weten waarom iedereen in je bedrijf gek is? Het praatje van Alain de Botton staat online en is hier te beluisteren!

"Whenever requests come up, I judge them in relation to death,"verklaarde Semler toen hij erop aangesproken werd dat hij nogal vaak een afspraak afzegt. Nou, deze twee uur in het DeLaMar-theater zou ik zelfs de moeite waard hebben gevonden op mijn sterfdag.

Sinds vorige week heb ik al twee School-of-Life-boeken gelezen en zo ongeveer alle YouTube-filmpjes en podcasts verorbert die De Botton ooit heeft gemaakt. En ik probeer voorzichtig wat van zijn ideeën te verwerken in de beoordelingsgesprekken die ik voer met mijn mede-Infiërs.

Wij willen meer!

School of Life, wij zijn dankbaar. Ondanks de niveauverschillen tussen de praatjes was dit het meest inspirerende congres dat we ooit bezochten. Heel graag tot ziens!

We zoeken een ervaren developer!

› Wil jij je hersens bij ons laten kraken?

Wil je iets waarmaken met Infi?

Wil jij een eigen webapplicatie of mobiele app waarmee jij het bij anderen maakt?

Waargemaakt door de nerds van Infi.
Nerds met liefde voor softwareontwikkeling en die kunnen communiceren. En heel belangrijk: wat we doen, doen we met veel lol!

Wij willen het fixen. Laat jij van je horen?

Voor wie heb je een vraag?